του Γιάννη Κων.Κρούσος

Φαρακλάτα Κεφαλονιάς

[1] http://www-ithacanet-gr.pblogs.gr/

Σκοπός της παρέμβασης αυτής είναι να συμβάλλει στη δημιουργία μιας πρότασης για την Αριστερά. Μιας πρότασης βιώσιμης, δημιουργικής και ερωτεύσιμης. Μια πρόταση που να συγκινεί, να ξεσηκώνει, να κινητοποιεί και να ανατρέπει. Η πιο κάτω γραφή είναι μια συνοπτική περίληψη βασικών σημείων. Είναι μια μικρή αφορμή για διάλογο.

1.Το πολιτικό καθεστώς, που κυριαρχεί σήμερα στις μητροπόλεις του κόσμου και στα περισσότερα κράτη της γης είναι η Ολιγαρχική Δημοκρατία, με κοινοβουλευτικό πρόσωπο. Είναι η Δημοκρατία, που εξυπηρετεί τους οικονομικά ισχυρούς. Στην Ελλάδα έχουμε το επιβαρυντικό στοιχείο η Οικονομική Ολιγαρχία να είναι κρατικοδίαιτη. Να είναι δημιούργημα της καλής σχέσης που έχει η ολιγαρχία των οικονομικά ισχυρών με την πολιτική και το κράτος.

2.Η εισήγηση των πολιτικών θέσεων για το Συνέδριο είναι πρόταση διατήρησης του καθεστώτος αυτού και της καλής σχέσης του κράτους και της πολιτικής με την ολιγαρχία. Σε κανένα σημείο δεν αμφισβητεί τις δομές του κράτους και της αγοράς, που διατηρούν το ολιγαρχικό καθεστώς. Αντί για μια ριζοσπαστική αμφισβήτηση έχουμε μια φιλανθρωπική αντιμετώπιση της διαρκώς αυξανόμενης φτώχιας, εξ αιτίας της διαρκώς μεγαλύτερης συγκέντρωσης πλούτου στα χέρια των λίγων. (Νέα Ταμεία, πράσινοι φόροι κλπ). Μέτρα και προτάσεις για την αποκέντρωση και αναδιανομή του πλούτου δεν υπάρχουν.

3.Η Αριστερά στις Ολιγαρχικές Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες πρέπει να έχει μονίμως εισαγωγικά γύρω από το όνομα της, για να αποδίδεται ορθά το περιεχόμενο της πολιτικής της. Δύο είναι οι κυρίαρχες πολιτικές στο χώρο της «Αριστεράς». Έχουμε μια «αριστερά», που έχει αποδεχθεί το ρόλο του εξωραϊσμού του Ολιγαρχικού Καθεστώτος και μια άλλη «αριστερά», που δεν έχει εναλλακτική πρόταση και χαμένη στον παραδοσιακό κρατικισμό παίζει το ρόλο του μονίμως και χωρίς προοπτική διαμαρτυρόμενου. Οι πολίτες, στην Ελλάδα, αφού περάσουν από αυτόν τον «αριστερό» φαύλο κύκλο, απογοητευμένοι θα προσανατολιστούν στο χώρο της ακροδεξιάς, αναζητώντας εκεί την εναλλακτική λύση που δεν δίνει η σημερινή «αριστερά».

4.Στην εποχή, που η περιβαλλοντική κρίση, οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες γεννούν την ανάγκη για τη Νέα Συλλογικότητα, για τα Νέα Κοινωνικά Κινήματα, η εισήγηση αρνιέται να δώσει πρόταση εξόδου από την απάθεια και την ηττοπάθεια, τόσο της αριστεράς, όσο και των πολιτών. Απάθεια και ηττοπάθεια που καλλιεργήθηκε στην κοινωνία από την ψευδώνυμη αριστερά, που επί πολύ καιρό τώρα, αντί για τη λαϊκή συμμετοχή υπόσχεται και προτείνει ιδεολογίες της διαχείρισης και πολιτικές των ειδικών. Η εισήγηση προτείνει τον σεβασμό στον ατομικισμό και μιλά για μια θολή συμπόρευση του σημερινού ατομισμού με το συλλογικό. Καταναλώνει χρόνο για την εξήγηση αυτή, δίνει χώρο και χαϊδεύει στρεβλές αξίες, όταν σήμερα το ζητούμενο είναι η αποκατάσταση των ανθρώπινων αξιών σε φυσικά μεγέθη και μέτρα. Όταν ο πρωταρχικός σκοπός της πολιτικής είναι η επίτευξη του συλλογικού αγαθού, όπου τα ανθρώπινα μεγέθη συναντούν την ολοκλήρωση τους. Η κρίση αξιών και η ανάγκη επανατοποθέτησης του καθένα απέναντι στον εαυτό του, τους άλλους, την πατρίδα, τα παιδιά και το μέλλον προσπερνιέται, χωρίς ιδιαίτερη έμφαση. Χωρίς συλλογική δράση δεν υπάρχει ανθρώπινο μέλλον.

5.Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική για τον άνθρωπο, την ομορφιά και τη ζωή, για το συλλογικό αγαθό και το όνειρο, αν δεν υπάρξει μια επανατοποθέτηση και επαναπροσδιορισμός των ανθρώπινων αξιών. Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτικό κόμμα αλλαγής και απελευθέρωσης από την ολιγαρχία και την καταστροφική προοπτική, αν το κάθε μέλος και το κάθε στέλεχος ενός κόμματος αλλαγής δεν είναι υπόδειγμα συμπεριφοράς και πρότυπο για τις νέες προτεραιότητες. Και οι νέες ατομικές προτεραιότητες δεν είναι άλλες από τις παλιές προτεραιότητες και αξίες σε καινοτόμα διαδικασία. Η αγάπη, η αλληλεγγύη, ο έρωτας για τον άνθρωπο, τα παιδιά, την ομορφιά, η θυσία του ατομικού για το συλλογικό αγαθό, η δημιουργία του ωραίου και η παραγωγή του καλού, η παρεμπόδιση της εξαχρείωσης, η ανησυχία για το αύριο, η αντίσταση στο κακό και στο μαύρο είναι το χτες, το σήμερα, και κυρίως το αύριο της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τελικά είναι τα βασικά συστατικά επιβίωσης του ανθρώπου. Είναι πολιτικές προτεραιότητες μιας αριστεράς που ξέρει να αγαπά. Αν δεν υπάρχουν αυτά, υπάρχει στη θέση τους υποκρισία, αδιέξοδο και σκότος.

5.Ο όρος «Συμμετοχική Δημοκρατία», αφού περπάτησε επ’ ολίγον στην ελληνική πολιτική βιβλιογραφία, χωρίς ουσιαστικό και συγκεκριμένο περιεχόμενο, εγκαταλείφθηκε και δεν περιέχεται στην τωρινή εισήγηση. Είτε γιατί κάποιοι δεν ήθελαν να δώσουν περιεχόμενο στη λέξη είτε γιατί δεν μπορούσαν να το κάμουν. Η «αριστερά» σήμερα δεν δίνει βιώσιμη πολιτική πρόταση, δεν δίνει διέξοδο από την ολόπλευρη κρίση του ανθρώπινου γένους. Δεν έχει να δώσει έναν άλλο δρόμο, ένα άλλο σύστημα διακυβέρνησης, ενάντια σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς που καταστρέφει, εξαχρειώνει και τελικά σκοτώνει τη φύση, τον άνθρωπο και μαζί κάθε τι όμορφο. Το ΠΑΣΟΚ καλείται να το κάνει, αλλιώς θα πάψει να υπάρχει σαν μέρος και πρωτοπορία μιας μεγάλης και πολύχρωμης αριστεράς. Θα πάψει να είναι Κίνημα Αλλαγής και θα παραμείνει ένα Καθεστωτικό Κόμμα. Αν θα συνεχίσει να υπάρχει. Αν θα έχει λόγο ύπαρξης για κάποιους λίγους. Γιατί για τους πολλούς δεν θα έχει.

6. Το κράτος απέτυχε σαν φορέας κοινωνικής δικαιοσύνης και παροχής υπηρεσιών για τους πολλούς. Το κράτος, με τις μορφές που παρουσιάστηκε και χρησιμοποιήθηκε στον 20^ο αιώνα, απαξιώθηκε και συμμάχησε, υπηρέτησε και δημιούργησε την Οικονομική Ολιγαρχία, ανατρέποντας και εξουδετερώνοντας τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων. Η φορολογία στη μεγάλη πλειοψηφία των κρατών χρησιμοποιήθηκε για την μετατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε Ολιγαρχική Δημοκρατία. Στο κενό που άφησε το απαξιωμένο κράτος εισέβαλλε η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, με την εξιδανίκευση της «ελεύθερης αγοράς», που δεν ήταν απαραίτητο να είναι πάντα ελεύθερη, όταν αυτό ήταν ενάντια στα συμφέροντα των λίγων. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ακόμα και στρατό και να κηρύξει πολέμους, όπου συναντούσε εμπόδια επέκτασης. Η «ελεύθερη αγορά» είναι η ψευδεπίγραφη δικαιολογία των Ολιγαρχικών καθεστώτων, για να επιβάλλουν την κυριαρχία των λίγων, με τη χρήση του κράτους και της πολιτικής. Η «ελεύθερες αγορές» έχουν ρυθμίσεις και τρόπο να υπηρετούν τους λίγους, να παράγουν ακρίβεια, κακή ποιότητα, ανισότητες, φτώχια και καταστροφή ανθρώπων και περιβάλλοντος. Και όλα αυτά, με τη βοήθεια της αυτοαποκαλούμενης «αριστεράς». Είτε αυτή παριστάνει τη «διαμαρτυρόμενη» είτε προτείνει κυβερνητικές «αλλαγές» εξωραϊσμού.

7.Απέναντι στην Ολιγαρχική Δημοκρατία, η αυθεντική Αριστερά προτείνει μια πολιτική για την Αλλαγή του Σήμερα και την Απελευθέρωση του Μέλλοντος, από τις ζοφερή πραγματικότητα και την ακόμα πιο ζοφερή προοπτική. Η Αριστερά προτείνει Οικονομική και Πολιτική Αποκέντρωση. Ενάντια στον Κρατισμό και την ασυδοσία των λίγων στην αγορά, προτείνει ρόλο ουσιαστικό και συγκεκριμένο στην Κοινωνία των πολλών Πολιτών. Η Αριστερά απέναντι στην Ολιγαρχική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία προτείνει Συμμετοχική Δημοκρατία και Συμμετοχική Οικονομία. Η Αριστερά απαιτεί και προωθεί τον εκδημοκρατισμό της αγοράς, τη δημιουργία ίσων ευκαιριών εισόδου και λειτουργίας για τους μικρούς και τους πολλούς, σεβασμό στην χωρίς στρεβλώσεις και προνόμια ανταγωνιστικότητα. Η Αριστερά απαιτεί και προτείνει Δημοκρατία στην Αγορά. Αντί για την κρατική φορολογία των κερδών και την με άγνωστο τρόπο χρήση της, η αριστερά του μέλλοντος μας προτείνει απόσπαση κερδών, απ’ ευθείας από τους πολίτες και μέσα στην αγορά. Απέναντι στο μεγάλο οικονομικό μέγεθος της ολιγαρχίας, οι πολίτες μπαίνουν μέσα στην αγορά και αντιπαραθέτουν το δικό τους συλλογικό μέγεθος, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο και πολύ ισχυρότερο. Αντί για φόρους, που δεν ξέρουμε πότε και αν θα φτάσουν στον πολίτη, παίρνουμε άμεσα κέρδη από την αγορά, τα οποία στερούμε από τους οικονομικά ισχυρούς. Τους κάνουμε αδύναμους. Αποκεντρώνουμε την οικονομική εξουσία. Αποδιαρθρώνουμε την πολιτική τους δύναμη, που είναι το χρήμα και καταστρέφουμε τη διαπλοκή τους. Η Αριστερά, που σέβεται τον εαυτό της και τους ανθρώπους στηρίζει.

8.Η Αριστερά στηρίζει την πολυμετοχική επιχειρηματική δράση. Τις επιχειρήσεις Κοινωνικής Οικονομίας. Στηρίζει την επιχειρηματικότητα των πολλών. Συνδέει το Πανεπιστήμιο με τις επιχειρήσεις, τους αγρότες, τους άνεργους, τους μισθωτούς. Μετατρέπει την έρευνα σε ουσιαστικό μοχλό ανατροπής των άνισων συσχετισμών ανάμεσα στον πλούτο των λίγων και τη μιζέρια των πολλών. Συνδέει την έρευνα και την καινοτομία με την πολυμετοχικότητα των νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, με την καταπολέμηση της ακρίβειας, με την τόνωση της ανταγωνιστικότητας, με την ποιότητα, την αειφόρο ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος. Η έρευνα, η εφεύρεση και η καινοτομία μπαίνουν στην υπηρεσία των μεγάλων ανατροπών κοινωνικών, περιβαλλοντικών και οικονομικών.

9. Η Αριστερά προτείνει Περιφερειακή και Οικονομική Ανάπτυξη, που στηρίζεται στις ιδέες, τις πρωτοβουλίες, τις σκέψεις, τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τις δυνατότητες των πολλών. Η Πολιτική στηρίζει αναπτυξιακά Εθνικά, Περιφερειακά και Τοπικά Σχέδια, που παράγουν πλούτο, δημιουργούν μόνιμη απασχόληση και διανέμουν δίκαια τα κέρδη. Η Δημόσια Περιουσία στον λαό και σε συγκεκριμένα πολυμετοχικά επιχειρηματικά σχέδια. Όχι στην εκποίηση της στους έχοντες και κατέχοντες.

10.Πραγματική δωρεάν Παιδεία. Μόρφωση για όλα τα παιδιά. Κατάργηση της νόμιμης και παράνομης Παραπαιδείας. Σήμερα, προχωρούν μόνο τα παιδιά που μπορούν να πληρώνουν είτε σε νόμιμα φροντιστήρια, είτε σε παράνομα ιδιωτικά μαθήματα, από τους καθηγητές του «δημόσιου σχολείου». Σήμερα, το σχολείο και η Παιδεία είναι Ιδιωτικά. Να αποκατασταθεί ο δημόσιος χαρακτήρας. Ολοήμερο Σχολείο παντού. Υποστηρικτική Διδασκαλία, όπου υπάρχουν παιδιά. Πολλαπλασιασμός των καθηγητών και των δασκάλων, για να στηρίξουν την δημόσια και πραγματικά δωρεάν παιδεία.

11. Ανοιχτός, επίπονος και ουσιαστικός διάλογος με την κοινωνία, με τους χρήστες, για το Ασφαλιστικό, την Υγεία, την Παιδεία, , με προοπτική και στόχο τη διαχείριση του Τομέα των Κοινωνικών Υπηρεσιών από τους χρήστες. Με προοπτική την «Αυτοδιοίκηση» Ταμείων, Νοσοκομείων και Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Για την καθοριστική συμμετοχή των πολιτών, στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και στους θεσμούς διαχείρισης της ζωής μας.

Συνοπτικός επίλογος

Η απασχόληση, η συλλογική ευημερία, η αξιοπρεπής σύνταξη, η δημιουργικότητα της νιότης, η νέα ιδέα, η καινοτομία, η προστασία του περιβάλλοντος, η αειφόρος ανάπτυξη, η λιγότερη σπατάλη, η αλληλεγγύη, η γνώση και η μόρφωση, ο πολιτισμός και οι αξίες μας βρίσκονται μέσα σε δυο λέξεις και μία φράση: Συμμετοχική Οικονομία. Για να αυξηθεί και να μοιραστεί δίκαια ο εθνικός μας πλούτος.

Συμμετοχική Δημοκρατία είναι ο τρόπος, με τον οποίο θα διαχειριστούμε την πολιτική και την εξουσία.

Με λιγότερο κράτος και με περισσότερη ελευθερία και δημοκρατία στην αγορά επιτυγχάνουμε τους βασικούς στόχους μιας δημιουργικής και ευημερούσας οικονομίας και μιας δίκαιης κοινωνίας.

Μεταφέρουμε την πολιτική εκεί που δημιουργείται και διανέμεται ο πλούτος. Δημιουργούμε συλλογικούς νικητές της αγοράς. Δημιουργούμε μαζικά νικητές στην αγορά.

Η Συμμετοχική Οικονομία είναι η απόλυτη ανατροπή. Είναι η πεμπτουσία της πολιτικής. Είναι η ηγεμονική, ερωτεύσιμη, ριζοσπαστική, ρεαλιστική και κυβερνώσα Αριστερά.

«Συμμετοχική Δημοκρατία», χωρίς τη συμμετοχή των πολιτών στη δημιουργία του πλούτου και τη δίκαιη διανομή είναι σύνθημα χωρίς περιεχόμενο, είναι πολιτική καρικατούρα.

Πολιτική που δεν στοχεύει στην επίτευξη του συλλογικού αγαθού δεν είναι πολιτική. Είναι πράξη ενάντια στον αρχέγονο ορισμό της πολιτικής, όπως την όρισαν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες.

Η Κοινωνία των Πολιτών απαιτεί από την πολιτική να της επιστρέψει, ότι τόσα χρόνια της έχει κλέψει.

Η Ιστορία είναι Δημιουργία. Και η πατρίδα καλείται να δημιουργήσει. Το ΠΑΣΟΚ καλείται να προσφέρει τις προϋποθέσεις για μια δημιουργική ζωή.

Γιάννης Κων.Κρούσος

Φαρακλάτα Κεφαλονιάς

[1] http://www-ithacanet-gr.pblogs.gr/